28 Ekim Akşamı ve Karar Anı: Bir Zihniyet Devrimi

Tarihsel kırılma anları, çoğu zaman cephe hatlarındaki somut askerî muvaffakiyetler ya da parlamento kürsülerindeki hamasi hitabetler üzerinden okunma eğilimindedir; oysa kurucu iradenin asıl epistemolojik ve yapısal kopuşu gerçekleştirdiği eşikler, gürültülü meydanlardan ziyade stratejik muhakemenin billurlaştığı dar karar alma mekanizmalarında saklıdır. 1923 sonbaharında Ankara’nın içine düştüğü tablo, yalnızca Kurtuluş Savaşı’nın ardından gelen askeri zaferin getirdiği bir rehavet değil, aynı zamanda 1921 Anayasası’nın (Teşkilât-ı Esâsiye Kanunu) getirdiği "meclis hükümeti sistemi" modelinin yapısal sınırlarına çarpmasıydı. Yürütme ve yasama erklerinin Meclis şahsında tecessüm ettiği bu model, olağanüstü savaş koşullarında meşruiyeti tabana yaymak ve merkezkaç kuvvetleri kontrol altında tutmak için hayati bir fonksiyon icra etmiş olsa da, barış döneminin getirdiği bürokratik, kurumsal ve siyasal inşayı taşıyabilecek esneklikten yoksundu. Fethi (Okyar) Bey Heyeti’nin istifasıyla patlak veren ve yeni bir İcra Vekilleri Heyeti’nin teşkil edilememesiyle derinleşen hükümet buhranı, dönemin muhalif ve muhafazakâr meclis fraksiyonları tarafından aşılması gereken olağan bir kabine krizi şeklinde teşhis ediliyordu. Oysa Mustafa Kemal Paşa için bu kilitlenme, teknik bir hükümet arayışı değil; saltanatın 1 Kasım 1922’de lağvedilmesinden sonra askıda bırakılan "devletin adı, rejimi ve başkanı" meselesinin, yani egemenliğin meşruiyet zeminindeki boşluğun kaçınılmaz bir tezahürüydü.

Bu bağlamda 28 Ekim 1923 Pazar akşamı Çankaya Köşkü’ndeki akşam yemeği masası, sıradan bir istişare meclisi olmanın ötesinde, Türk siyasi düşüncesinde devlet ontolojisinin yeniden tarif edildiği bir kurucu merkez işlevi gördü. Masada İsmet (İnönü), Kâzım (Özalp), Fethi (Okyar), Ruşen Eşref (Ünaydın), Fuat (Bulca) ve Halit (Karsıalan) beyler bulunmaktaydı. Siyasal krizin parametreleri tartışılırken Mustafa Kemal Paşa’nın çatalını bırakarak kurduğu *"Yarın Cumhuriyeti ilan edeceğiz"* cümlesi, kriz anında konjonktürel bir manevra ya da tesadüfi bir oldu bitti değil; 1919 Amasya Genelgesi’nde temeli atılan *"Milletin istiklalini yine milletin azim ve kararı kurtaracaktır"* ilkesinin nihai anayasal formuna kavuşturulması iradesiydi. Yemekten sonra diğer konukların ayrılmasının ardından Mustafa Kemal Paşa ve İsmet Paşa, Çankaya’da geç saatlere kadar çalışarak 1921 Teşkilât-ı Esâsiye Kanunu’nun tadil tasarısını bizzat kaleme aldılar. Yapılan müdahale son derece radikal ve netti: 1. maddenin sonuna *"Türkiye Devleti'nin şekl-i hükümeti, cumhuriyettir"* ibaresi ekleniyor; devlet başkanlığı makamı Cumhurbaşkanlığı ile somutlaştırılıyor ve Başbakan’ın Cumhurbaşkanı tarafından atanarak kabinesini kurmasını öngören parlamenter kabine sistemine geçişin hukuki altlığı hazırlanıyordu. Böylece Meclis’in tek tek vekil seçmesiyle oluşan felç durumu, yürütmenin rasyonelleştirilmesi ve güçlendirilmesi yoluyla bertaraf ediliyordu.

28 Ekim gecesi şekillenen ve 29 Ekim’de Meclis Genel Kurulu’nda tecessüm eden bu adım, biçimsel bir rejim değişikliğinin fersah fersah ötesinde, epistemolojik ve sosyolojik mahiyette bir zihniyet devrimiydi. Osmanlı modernleşmesinin Tanzimat ve Meşrutiyet dönemleri boyunca çözemediği temel paradoks, egemenliğin kaynağının teolojik ve monarşik meşruiyetten koparılamamış olmasıydı. 28 Ekim akşamı alınan karar, egemenliğin ilahi veya hanedani bir imtiyaz olmaktan mutlak ve kesin biçimde çıkarılarak "kayıtsız şartsız millete" devredilmesini fiili ve anayasal bir gerçekliğe dönüştürdü. Bu dönüşüm, tebaadan modern ve eşit "yurttaş" (vatandaş) kimliğine geçişin kurumsal çatısını kurdu. Karar anı; kaderci, pasif ve itaate dayalı geleneksel siyasal kültür kodlarını lağvederek; yerine rasyonel aklı, kamusal iradeyi, seküler hukuku ve bireysel faili merkeze alan çağdaş bir ulus-devlet paradigması inşa etti. Dolayısıyla Çankaya’daki o masa, tıkanan geleneksel mekanizmaları yamamak yerine, modernitenin dinamiklerini doğrudan kurumsal bir omurgaya dönüştüren zihinsel bir kopuş noktasıdır.

Netice itibarıyla 28 Ekim 1923 akşamı sergilenen tavır, yapısal kriz anlarında vesayetçi veya uzlaşmacı pansuman tedbirlerin reddedilerek radikal rasyonalizmin devreye sokulduğu metodolojik bir derstir. Mustafa Kemal Paşa, mevcut siyasal tıkanıklığı statükoyu tahkim etmek için değil, tasarladığı büyük paradigma değişimini realize etmek için bir kaldıraç olarak kullanmıştır. Cumhuriyet, salt bir anayasa maddesi yahut devlet bürokrasisinin tepesine konulmuş bir unvan değil; 28 Ekim gecesi masaya konan, aklın dogmaya, millet iradesinin şahsi iktidara ve çağdaşlaşmanın atalete üstünlüğünü kesinleştiren radikal bir aydınlanma hamlesidir. O akşam çizilen rota, cumhuriyet rejimini donmuş bir nihai hedef olarak değil, kesintisiz bir modernleşme ve rasyonelleşme yürüyüşü olarak Türk siyasal hayatının merkezine yerleştirmiştir.