Yitirilmiş Işık

Bir umutsuzluk çağrısı martılarınki,
Gel gör diyorlar sanki,
Yaşanmışlıklarını hayatın...
Denize bakan bir şato seninki,
Şöyle 27 pencereli...
Kalbinin güzelliğine ait bir deniz.
Sen ve ışık birdiniz...
Yüklediğim dertlerin ağırlığı,
Bir haysiyet meselesi karamsarlığın.
Işığını söndürmüştü hayatın,
Denizdeki karanlık canavarım.
Oysaki şaton güvenliydi senin,
Şovalyelerim korurdu seni,
Çünkü sen ve kalbim birdiniz.
Fakat çıkmıştın şatodan,
Geçmiştin çitleri,
Aşmıştın şovalyeleri...
Yakındın artık denize, canavarıma.
Nefretle baktı sana,
Kalbime, ışığıma...
Ancak susturdun onu,
Sakindi artık.
Sevmişti seni,
Tıpkı benim gibi...
Ondan olsa gerek suskunluğum.
Dönüşmüşüm bir kere,
O yargıladığım şeye...
Fakat canavar hala canavardı,
Sense iyi niyetli bir fani.
Sinsi bir yılan misali yaklaştı sana,
Ve tek hamlede yuttu seni...
Martılar acı acı ciyakladı o an,
Hüzün çöktü her yere...
Ama en çok kalbime,
Karanlık hakimdi artık denize.